Powierzchnie ochronne Powierzchnie ochronne

Wykaz powierzchni ochronnych wyznaczonych na terenie Nadleśnictwa Wołów (na podstawie wskaźnika 6.2.10 standardu FSC dla Polski)
- Mapa przeglądowa ekosystemów reprezentatywnych i powierzchni ochronnych_Obręb Wińsko_2015
- mapa przeglądowa ekosystemów reprezentatywnych i powierzchni ochronnych _Obręb Dębno_2015
-Zasady wyznaczania powierzchni ochronnych na terenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu – Nadleśnictwie Wołów

 

 

Zasady wyznaczania powierzchni ochronnych na terenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu – Nadleśnictwie Wołów.

Zgodnie z definicję oraz kryteriami wyznaczania powierzchni ochronnych  (wg standardu – FSC-STD-POL-01-01-2013  treść wskaźnika 6.2.10 : Wymaga się wyznaczania stref ochronnych i powierzchni referencyjnych w celu maksymalizacji ich wpływu na zachowanie i ochrone bioróżnorodności w zależności  od ich wielkości (np. poprzez tworzenie korytarzy ekologicznych, chronionych mokradeł, utrzymanie powierzchni naturalnych).

Rozmiar i położenie stref ochronnych i powierzchni ochronnych są odpowiednie dla zapewnienia ciągłej obecności rzadkich i zagrożonych gatunków. (wskaźnik 6.2.1. i aneks nr 1 do Standardu FSC) oraz ekosystemów referencyjnych (kryterium 6.4).

Łącznie powierzchnie wyznaczone dla celów ochrony bioróżnorodności z tytułu wskaźników 6.2.10 i 6.4.1 są nie mniejsze niż 10% powierzchni certyfikowanej.

Strefy ochronne i powierzchnie ochronne mogą stanowić powierzchnie nieleśne. Mogą zawierać mokradła, powierzchnie otwarte oraz mogą spełniać różne cele (np. mogą być zlokalizowane częściowo na zboczach podatnych  na erozję, w celu ochrony zasobów wodnych). Jednakże, w każdym przypadku, ich wyznaczanie musi być uzasadnione przede wszystkim dążeniem do maksymalizacji ochrony bioróżnorodności w jednostce gospodarowania.

Strefy ochronne i powierzchnie ochronne to zdefiniowane tereny, które są stworzone i utrzymywane przede wszystkim dla ochrony gatunku, siedliska, ekosystemu, cech naturalnych lub innych specyficznych dla siedliska wartości ze względu na ich znaczenie dla środowiska naturalnego i kulturowego lub w celu monitoringu, oceny lub badań, niekoniecznie wykluczając możliwość prowadzenia działań gospodarczych kontekście Zasad i Kryteriów, zarządzanie na tych terenach powinno polegać na ochronie czynnej, a nie biernej.

Przykłady stref ochronnych i powierzchni ochronnych (wg FSC Polska).

1.      Lasy uznane za ochronne decyzją ministra właściwego do spraw środowiska ( w odniesieniu do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa) lub starosty (w odniesieniu do pozostałych lasów). Kategorie ochronności tych lasów wymienione są w §1 p. 1-7 Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska , Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25.08.1992r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu uznawania lasów za ochronne oraz szczegółowych zasad  prowadzenia w nich gospodarki leśnej (Dz. U. Nr 67 poz. 337);

2.      Drzewostany znajdujące się w ekstremalnych warunkach wzrostu, np.: w strefie górnej granicy lasu, na siedliskach wilgotnych i bagiennych , na źródliskach i w ich bezpośrednim otoczeniu, na wydmach zagrożonych erozją, na stromych zboczach, w zapadliskach górniczych  i w rejonach zniszczonych lib strefach zagrożenia przez przemysł;

3.      Drzewostany znajdujące się bezpośrednio przy źródliskach, rzekach, jeziorach, a także w miejscach kultu religijnego  i wokół drzew matecznych , gdzie zaleca się  kształtowanie ekotonów.

4.      Otuliny parków narodowych i rezerwatów, parki krajobrazowe wraz z ich otulinami, użytki ekologiczne, tereny sukcesji leśnych, powierzchnie korytarzy ekologicznych i ekotonów, drzewostany nasienne, powierzchnie nieleśne  (np. nieużytki, wychodnie skalne torfowiska, wody) wyznaczone w celu maksymalizacji ochrony różnorodności biologicznej jednostki gospodarowania.

 

W ramach wyznaczonych powierzchni ochronnych wybrane zostały powierzchni o szczególnych wartościach przyrodniczych. Głównie na terenach leśnych  w granicach korytarzy ekologicznych, które swoim zasięgiem obejmują obszary parków krajobrazowych. Dzięki przyjętym zasadom wyznaczania powierzchni ochronnych, dodatkową ochroną objęto fragmenty korytarzy ekologicznych, które znajdują się w granicach sieci Natura 2000